تا همین سال‌های نه‌چندان دور، چای به عنوان تنها نوشیدنی پرطرفدار و قابل سرو در خانه‌ ما ایرانی‌ها شناخته می‌شد. چای فقط یک نوشیدنی نبود؛ یک قرارداد اجتماعی بود. صبحانه با چای شروع می‌شد، مهمانی‌ها با چای گرم می‌گرفت، جلسه‌های کاری با چای ادامه پیدا می‌کرد و حتی خستگی عصرانه هم با چای «تعدیل» می‌شد. برای بسیاری از خانواده‌ها، انتخاب عملاً وجود نداشت؛ عادت، جای انتخاب را گرفته بود.